গ্ৰীষ্ম কাল আহিলেই বজাৰ আৰু গছভৰি দেখা যায় সুগন্ধি, সোৱাদযুক্ত আৰু পুষ্টিগুণে ভৰপূৰ ফল কঠাল। কিন্তু আমাৰ মাজত এটা ধাৰণা বহুলভাৱে প্ৰচলিত যে 'গৰমত কঠাল খালে বেছিকৈ গৰম লাগে'। যাৰ বাবে বহু লোকে গৰমৰ দিনত কঠাল খোৱাৰ পৰা বিৰত থাকে। কিন্তু যদি সঁচাকৈয়ে কঠাল ইমান ‘গৰম’ খাদ্য হয়, তেন্তে প্ৰকৃতিয়ে গ্ৰীষ্ম ঋতুতে কিয় আমাক এইবিধ ফল উপহাৰ দিয়ে ? এই প্ৰশ্নৰ উত্তৰ লুকাই আছে কঠালৰ পুষ্টিগুণ আৰু মানুহৰ শৰীৰৰ প্ৰয়োজনীয়তাৰ মাজত।
কঠাল খালে সঁচাকৈয়ে শৰীৰ গৰম হয় নেকি?
বিজ্ঞানৰ দৃষ্টিত কঠাল খালে শৰীৰৰ তাপমাত্ৰা বৃদ্ধি পায় বুলি কোনো স্পষ্ট প্ৰমাণ নাই। কিন্তু কঠালত প্ৰাকৃতিক চেনি, কাৰ্বোহাইড্ৰেট আৰু কেলৰিৰ পৰিমাণ তুলনামূলকভাৱে বেছি। এইবোৰ হজম কৰাৰ সময়ত শৰীৰে অধিক শক্তি ব্যৱহাৰ কৰে, যাৰ ফলত কিছুমান মানুহে শৰীৰত গৰম অনুভৱ কৰিব পাৰে।
বিশেষকৈ অধিক পৰিমাণে কঠাল খালে বা পানী কমকৈ খালে অস্বস্তি, পেট ফুলি থকা বা গৰম লগাৰ অনুভূতি হ’ব পাৰে। কিন্তু ইয়াৰ অৰ্থ এইটো নহয় যে, গৰমৰ দিনত কঠাল খোৱাটো স্বাস্থ্যৰ বাবে ক্ষতিকাৰক।
গৰমৰ দিনত গছত কিয় কঠাল লাগে?
প্ৰকৃতিত কোনো ফল বা খাদ্য নিৰ্দিষ্ট ঋতুত হোৱাৰ আঁৰত সাধাৰণতে এক বিশেষ জৈৱিক যুক্তি থাকে। গৰমৰ দিনত মানুহৰ শৰীৰে ঘামৰ জৰিয়তে অধিক শক্তি আৰু খনিজ পদাৰ্থ হেৰুৱায়। এই সময়ত শক্তি, ভিটামিন আৰু এণ্টিঅক্সিডেণ্টৰ প্ৰয়োজন যথেষ্ট বৃদ্ধি পায়।
কঠালত থাকে—
প্ৰচুৰ কাৰ্বোহাইড্ৰেট, যিয়ে তৎক্ষণাত শক্তি যোগায়।
ভিটামিন A, যিয়ে চকু আৰু ৰোগ প্ৰতিৰোধ ক্ষমতাৰ বাবে উপকাৰী।
ভিটামিন C, যিয়ে শৰীৰক বিভিন্ন সংক্ৰমণৰ পৰা সুৰক্ষা দিয়ে।
পটাছিয়াম, যিয়ে শৰীৰৰ ইলেক্ট্ৰ'লাইটৰ ভাৰসাম্য ৰক্ষা কৰাত সহায় কৰে।
আঁহ (ফাইবাৰ), যিয়ে হজম শক্তি উন্নত কৰে।
অৰ্থাৎ গৰমত শৰীৰে যি পুষ্টিৰ প্ৰয়োজন বেছিকৈ অনুভৱ কৰে, কঠালত তাৰ বহু উপাদানেই থাকে।
শক্তিৰ এক প্ৰাকৃতিক ভঁৰাল
গৰমকালত অধিক ঘাম ওলোৱাৰ ফলত বহুতে দুৰ্বলতা অনুভৱ কৰে। কঠালত থকা প্ৰাকৃতিক চেনি আৰু শক্তিদায়ক উপাদানসমূহে শৰীৰক দ্ৰুত শক্তি যোগান ধৰিব পাৰে। এই কাৰণেই গ্ৰাম্য অঞ্চলত বহুদিন ধৰি কঠালক এক শক্তিবৰ্ধক খাদ্য হিচাপে গণ্য কৰা হয়।
পানীৰ সৈতে খালে অধিক উপকাৰ
আয়ুৰ্বেদ আৰু লোকবিশ্বাস অনুসৰি কঠাল খোৱাৰ পিছত পৰ্যাপ্ত পৰিমাণে পানী খালে বা অন্যান্য সতেজ ফলৰ সৈতে খালে শৰীৰে ইয়াক সহজে হজম কৰিব পাৰে। যদিও এই বিষয়ত সকলো দাবীৰ বৈজ্ঞানিক ভিত্তি একে নহয়, তথাপিও পৰিমিতভাৱে কঠাল খোৱা আৰু শৰীৰত পানীৰ অভাৱ নোহোৱাটো গুৰুত্বপূৰ্ণ।
অধিক খালে হ’ব পাৰে সমস্যা
যিকোনো খাদ্যৰ দৰে কঠালৰ খোৱাৰ মাত্ৰাও সীমিত কৰাটো খুব দৰকাৰ। অত্যধিক কঠাল খালে কিছুমান লোকৰ পেট ফুলি যোৱা, বদহজম বা অস্বস্তি হ’ব পাৰে। বিশেষকৈ ডায়েবেটিছ ৰোগীয়ে চিকিৎসক বা পুষ্টিবিদৰ পৰামৰ্শ অনুসৰি পৰিমাণ নিয়ন্ত্ৰণ কৰি খাব লাগে।
প্ৰকৃতিৰ নিজস্ব ভাৰসাম্য
আম, লিচু, তৰমুজ, বগৰী আৰু কঠাল—গৰমকালত পোৱা অধিকাংশ ফলেই উচ্চ পুষ্টি গুণসম্পন্ন। প্ৰকৃতিয়ে যেন ঋতুভেদে মানুহৰ প্ৰয়োজন অনুসৰি খাদ্যৰ যোগান ধৰে। গৰমৰ দিনত পোৱা কঠালেও শৰীৰক শক্তি, ভিটামিন আৰু খনিজ পদাৰ্থ যোগাই এই ভাৰসাম্য বজাই ৰখাত সহায় কৰে।
'গৰমত কঠাল খালে বেছিকৈ গৰম লাগে' বুলি সমাজত ধাৰণা থাকিলেও, কঠাল গৰমকালৰ বাবে প্ৰকৃতিৰ এক মূল্যৱান উপহাৰ। ইয়াত থকা শক্তি, ভিটামিন, খনিজ পদাৰ্থ আৰু আঁহে শৰীৰক পুষ্টি যোগায় আৰু দৈনন্দিন কৰ্মক্ষমতা বজাই ৰখাত সহায় কৰে। সেয়েহে ভয় নকৰি, সীমিত পৰিমাণে আৰু সঠিকভাৱে কঠাল খোৱাই স্বাস্থ্যৰ বাবে অধিক উপকাৰী। প্ৰকৃতিয়ে গৰমৰ দিনতেই কঠাল দিয়ে, কাৰণ এই সময়ত আমাৰ শৰীৰক ইয়াৰ পুষ্টিগুণৰ প্ৰয়োজন সৰ্বাধিক হয়।